Запознавањето на две кучиња не треба да се препушти на случајноста. Иако сопствениците често мислат дека е доволно да ги пуштат милениците да се помирисаат и самите да воспостават контакт, ваквиот пристап може да предизвика стрес, страв, па дури и конфликт. Начинот на кој ќе се одвива првата средба може да има големо влијание врз нивниот иден однос.
За почеток, најдобро е кучињата да се запознаваат постепено, на безбедно место и под контрола на сопствениците. Притоа, важно е да се следат реакциите на двете животни, бидејќи не секое куче има потреба од друштво на други кучиња. Некои се дружељубиви, додека други претпочитаат поголема дистанца, особено ако се постари или немале доволно контакти со други животни додека биле мали.
Пред средбата, треба да се обезбеди соодветна опрема. Двете кучиња треба да бидат на сигурни поводници со стандардна должина од околу 1,8 метри и да носат добро наместена огрлица или ам. Поводниците што автоматски се издолжуваат не се најдобар избор за вакви ситуации, бидејќи може да ја отежнат контролата врз движењето. Корисно е сопствениците да понесат и омилени грицки за наградување на мирното однесување.
Првата средба е најдобро да се организира на отворен, неутрален терен, каде што ниту едно од кучињата нема да се чувствува како да го брани сопствениот простор. Во почетокот треба да имаат доволно растојание меѓу себе, по можност околу девет метри, за да можат да се забележуваат без да бидат принудени веднаш да воспостават близок контакт.
Посебно внимание треба да се посвети на говорот на телото. Опуштеното држење, повременото погледнување кон сопственикот и мирното движење може да укажуваат дека кучето се чувствува пријатно. Од друга страна, вкочнатото тело, упорното фиксирање со поглед, покажувањето заби, ржењето, лаењето или накострешените влакна на грбот може да бидат знаци на напнатост. Самото мавтање со опашката не е доволно за да се заклучи дека кучето е пријателски расположено.
Еден од најбезбедните начини за почетно запознавање е паралелната прошетка. Двете кучиња ги водат различни луѓе, се движат во иста насока и одржуваат растојание што им овозможува да се навикнуваат на присуството на другото животно без непосреден контакт. Кога кучето ќе погледне кон сопственикот или ќе остане смирено, може да биде наградено со грицка и пофалба.
Доколку двете животни постепено се опуштат, сопствениците можат да ги заменат страните по кои се движат, притоа задржувајќи го безбедното растојание. На овој начин кучињата добиваат можност да ги истражуваат мирисните траги што ги оставило другото животно, без да мора веднаш да се приближат.
Растојанието треба да се намалува полека, само ако реакциите на двете кучиња остануваат мирни. Ако некое од нив почне да се возбудува, да се вкочанува или да покажува непријатност, најдобро е повторно да се оддалечат. Не постои правило дека запознавањето мора да заврши во една прошетка. Кај некои кучиња се потребни неколку средби пред да бидат подготвени за поблизок контакт.
Дури кога ќе се забележи дека двете животни се чувствуваат удобно, може да им се дозволи кратко меѓусебно душкање, по што прошетката продолжува. Директното приближување лице в лице и присилното воспоставување контакт треба да се избегнуваат, бидејќи можат да создадат дополнителен притисок.
Ако едно од кучињата веќе покажува агресивно однесување или силно реагира на други кучиња додека е на поводник, ваквото запознавање не треба да се спроведува без стручна процена. Во такви случаи, помош од искусен тренер или стручно лице за однесување на кучиња може да биде најбезбедното решение.
Најважно е сопствениците да не брзаат и да не ги принудуваат милениците да станат пријатели. Успешното запознавање не значи дека кучињата веднаш ќе почнат да си играат, туку дека ќе можат мирно да бидат во присуство на другото животно и постепено да изградат однос што им одговара на двете.
