Во повоените години, кога Југославија се соочувала со задачата да ја обнови разурнатата инфраструктура и да ја заживее економијата, илјадници млади луѓе се вклучиле во еден од најголемите градежни потфати во земјата. На 7 ноември 1946 година свечено била пуштена во употреба железничката пруга Брчко–Бановиќи, изградена за помалку од седум месеци.
Работите започнале на 1 мај 1946 година, како прва голема сојузна младинска работна акција во повоена Југославија. Во изградбата учествувале повеќе од 60.000 младинци и младинки од различни делови на земјата, а помош пристигнала и од околу 2.000 доброволци од странство.
Пругата била долга околу 88,5 километри според архивските податоци, а нејзината изградба барала огромен физички напор. Се копале тунели, се подигнувале мостови и насипи, се поставувале шини и се граделе придружни објекти. Голем дел од работата бил извршен рачно, со лопати, копачи и колички, бидејќи механизацијата била ограничена.
Проектот имал особено економско значење. Железничката врска овозможила транспорт на јагленот од рудниците во Бановиќи кон индустриските центри и другите делови на земјата. На тој начин се создавале подобри услови за снабдување со енергенси и за повоена индустриска обнова.
Работите биле завршени на 4 ноември, а свеченото отворање било организирано три дена подоцна, на 7 ноември 1946 година – дури 22 дена пред предвидениот рок. Настанот бил одбележан со минување на првиот свечен воз, натоварен со јаглен од Бановиќи.
Пругата Брчко–Бановиќи со текот на времето станала еден од најпознатите симболи на младинските работни акции во поранешна Југославија. Нејзината изградба останала забележана како пример за масовна мобилизација на младите во обновата на земјата по Втората светска војна.
