Во услови на брз развој на вештачката интелигенција, се појавуваат можни сценарија според кои дигиталните траги на луѓето по нивната смрт би можеле да добијат нова форма на „продолжен дигитален живот“.
Според ваквите претпоставки, идните системи би можеле да користат податоци од текстови, видеа и онлајн активности за да создаваат дигитални реплики што имитираат комуникација и личен стил на починати лица.
Таквите технологии би можеле да го заменат класичното меморирање на профили со интерактивни дигитални модели, кои би овозможувале симулирана комуникација.
Сепак, ова останува претпоставка и отвора прашања околу етиката, согласноста и границата меѓу вистинска личност и дигитална симулација.
Експертите укажуваат дека, доколку ваквите системи се развијат, ќе биде потребна јасна регулатива за нивна употреба и заштита на личните податоци.
