Трилерите најмногу се паметат по приказните што успеваат да го изненадат гледачот, но малку филмови го постигнуваат тоа на начин на кој публиката до последната минута не знае што навистина се случува. Еден од таквите примери е филмот „Идентитет“ („Identity“) од 2003 година, во режија на Џејмс Манголд.
Приказната започнува како класичен мистериозен трилер. Поради силно невреме, десетмина непознати луѓе се принудени да останат во изолиран мотел. Набргу ситуацијата станува кошмарна – еден по еден почнуваат да умираат, а преживеаните се обидуваат да откријат кој е убиецот.
Паралелно со случувањата во мотелот, филмот ја следи приказната за психијатарот Малик, кој се обидува да го спречи извршувањето на смртната казна над осуденикот Малколм Риверс. На почетокот, овие две приказни изгледаат целосно неповрзани.
ГОЛЕМИОТ ПРЕСВРТ
Како што се приближува финалето, филмот открива дека случувањата во мотелот не се реални на начинот на кој гледачот ги доживува.
Ликовите што ги гледаме всушност претставуваат различни личности во умот на Малколм Риверс. Нивната борба и постепеното исчезнување се дел од неговата внатрешна психолошка состојба.
Откако изгледа дека последната опасна личност е елиминирана, се создава впечаток дека Малколм конечно може да биде спасен и да добие шанса за лекување.
Но, токму тогаш следува уште еден пресврт.
ПОСЛЕДНАТА СЦЕНА ЈА МЕНУВА ЦЕЛАТА ПРИКАЗНА
Во завршницата станува јасно дека најопасната личност во Малколмовиот ум всушност не исчезнала.
Момчето Тими, за кое претходно се верувало дека е жртва, се појавува во последните моменти и ја убива Парис. Со тоа филмот открива дека токму Тими е вистинската убиствена личност која цело време била скриена.
На крајот, опасната личност повторно презема контрола над Малколм, што води до мрачен и неочекуван финален исход.
Токму поради ваквата конструкција, „Идентитет“ останува филм кој многу гледачи го паметат по неговите пресврти. Првото големо откритие ја менува перспективата на целата приказна, а последното дополнително покажува дека одговорот можеби бил пред очите на публиката уште од самиот почеток.
Филмот е доказ дека најдобрите трилери не мора само да го сокријат идентитетот на убиецот – понекогаш можат да ја сокријат и самата вистина за тоа што гледаме.
