Навредите, исмевањето и отфрлањето од врсниците можат да остават последици што траат многу подолго од моментот кога се случиле. Кај адолесцентите, кои сè уште го градат својот идентитет, повтореното малтретирање може да ја наруши самодовербата и да ги натера да поверуваат дека негативните пораки што ги слушаат од другите ја опишуваат нивната вистинска вредност.
Врсничките односи имаат големо влијание врз развојот на младите. Пријателствата им даваат чувство на сигурност и припадност, додека насилството може да предизвика сомнеж во сопствените способности, изглед и личност. Според истражување објавено во научниот контекст за кој пишува „Bold Science“, последиците можат да се поврзат и со начинот на кој тинејџерите се доживуваат себеси низ различни животни периоди.
Во адолесценцијата младите минуваат низ бројни физички, емоционални и психолошки промени. Тие ги откриваат сопствените интереси, формираат вредности и размислуваат какви личности сакаат да станат. Токму затоа мислењето на нивните врсници често има голема тежина. Кога постојано се изложени на навредливи коментари или отфрлање, постои опасност постепено да ги прифатат тие пораки како вистина за себе.
Истражувачите го испитувале и таканареченото чувство на поврзаност со сопственото „јас“ низ времето. Тоа претставува доживување дека личноста што сме биле во минатото, онаа што сме денес и човекот што сакаме да станеме во иднина се делови од една иста животна приказна, иако во меѓувреме се менуваме и созреваме.
Во истражувањето учествувале 310 адолесценти од бразилскиот град Куритиба, кои биле следени во текот на една учебна година. Резултатите покажале дека младите кои доживеале врсничко насилство подоцна имале послабо чувство на поврзаност со сопствениот идентитет низ времето. Истражувачите забележале и дека оние со посилно чувство за сопствениот континуитет поретко се согласувале со негативни тврдења за себе, како желбата да променат голем дел од својата личност.
Овие наоди укажуваат на можна врска меѓу малтретирањето, нарушеното доживување на сопствениот идентитет и негативната слика за себе. Сепак, резултатите не значат дека секој адолесцент што се соочува со насилство неизбежно ќе развие вакви последици.
Чувството дека сопствениот идентитет е поширок од едно лошо искуство може да им помогне на младите полесно да се справат со тешките ситуации. Отфрлањето од соучениците може да биде болно, но тоа не мора да стане мерило за личната вредност. Кога тинејџерот ги препознава сопствените квалитети, спомени и достигнувања, полесно може да разбере дека еден тежок период не ја одредува целата негова личност.
Како еден од начините за зајакнување на ова чувство се посочуваат активностите што ги поттикнуваат младите да размислуваат за својата иднина. Во едно пилот-истражување, учениците пишувале писма до своето идно „јас“, обидувајќи се да ја поврзат личноста што се денес со онаа што сакаат да станат. Вежбата им помогнала да размислуваат подолгорочно и да ги планираат образованието и кариерата, иако потребни се дополнителни истражувања за да се утврди колку ваквиот пристап им помага на жртвите на врсничко насилство.
Родителите, наставниците и училишните советници можат да им помогнат на адолесцентите да ја согледаат пошироката слика за себе. Разговорите за вредностите што ги негувале во минатото, личните успеси и особините што сакаат да ги задржат можат да им помогнат да изградат постабилно чувство за сопствениот идентитет. Важно е и да размислат кои промени сакаат да ги направат и кои конкретни чекори можат да ги преземат.
За млад човек што се соочува со малтретирање, сегашноста понекогаш може да изгледа како состојба што никогаш нема да заврши. Но, тешкото искуство не ги поништува неговите претходни достигнувања и не ја одредува неговата иднина. Поддршката од возрасните, навремената реакција на насилството и поттикнувањето на здравата слика за себе се важни за младите да разберат дека нивната вредност не зависи од навредите и мислењата на другите.
