Родителите често сакаат нивните деца да бидат самоуверени, да носат сопствени одлуки и да не го следат мнозинството по секоја цена. Но, самостојното размислување не се развива преку ноќ, ниту започнува дури кога детето ќе тргне на училиште. Основите се поставуваат уште во најраната возраст, преку секојдневните ситуации во кои родителите му дозволуваат на детето да истражува, да поставува прашања и само да бара решенија.
Детската терапевтка Клер Лернер предупредува дека родителската желба да се отстрани секоја тешкотија може ненамерно да ја попречи независноста на детето. Кога возрасните постојано ги решаваат проблемите наместо него, детето добива помалку можности да научи како да размислува и да се снаоѓа самостојно.
Еден од најважните чекори е да му се дозволи на детето да се обиде само, дури и кога задачата му изгледа тешка. Ако има проблем со сложувалка или играчка, наместо веднаш да му го покажете решението, обидете се да го насочите со прашања и мали совети. Така му помагате да го пронајде одговорот без да му ја одземете можноста за учење.
Професорката Стефани Ирби Коард од Универзитетот во Северна Каролина нагласува дека пристапот треба да се приспособи на возраста, но дека поттикнувањето независност може да започне уште додека детето е многу мало.
Важна улога има и примерот што го даваат родителите. Кога објаснуваат зошто донеле одредена одлука, децата полесно разбираат како се размислува за последиците, можните избори и одговорноста. Тоа не значи дека треба да ги прифатат истите ставови како родителите, туку дека учат како самите да стигнат до заклучок.
Особено е важно возрасните да не ги отфрлаат веднаш детските идеи, дури и кога се необични или различни од нивните. Наместо да реагираат со критика, можат да прашаат зошто детето размислува на тој начин и што го навело до одреден став. Ваквиот разговор ја поттикнува љубопитноста и му дава простор слободно да ги изразува своите мисли.
Експертите советуваат родителите прво внимателно да ги сослушаат децата, а дури потоа да понудат совет. Со растењето, потребата за самостојност станува сè поголема, па затоа е важно постепено да им се препушта одговорност за одлуките што можат да ги донесат во согласност со својата возраст.
Наместо веднаш да им кажат што треба да направат во конфликт со другарите или во некоја непријатна ситуација, родителите можат да ги прашаат како би постапиле и зошто. Разговорите за различни можни сценарија им помагаат да ги согледаат последиците и да развијат сопствен начин на размислување. Активности како дебати, јавни настапи и водење дневник, исто така, можат да ја поттикнат способноста за аргументирање и изразување ставови.
Сепак, самостојноста не значи дека детето секогаш ќе донесува правилни одлуки. Грешките се составен дел од учењето, а начинот на кој родителите реагираат може да влијае врз неговата подготвеност повторно да се обиде.
Кога нешто ќе тргне наопаку, наместо веднаш да го критикуваат или да ги поправат последиците наместо него, родителите можат да разговараат за тоа што се случило и што би можело да се направи поинаку следниот пат. На тој начин детето учи дека неуспехот не е причина да се откаже, туку можност да извлече поука.
Главната порака на експертите е дека родителската улога не е да го отстранат секој проблем од патот на детето, туку да му помогнат да стекне знаење, самодоверба и вештини за самостојно справување со предизвиците. Детето што знае дека може да погреши без да биде понижено полесно ќе се осмели да поставува прашања, да ги брани своите ставови и да носи одлуки без слепо да го следи мнозинството.
