Сè почесто се зборува за тешкотиите со кои децата се соочуваат при развивањето емоционална отпорност и справувањето со стравовите и вознемиреноста. Според советничката за родителство Рим Рауда, голема улога во тоа има начинот на кој родителите реагираат на емоциите и проблемите на своите деца.
Таа смета дека свесното родителство и секојдневното однесување на возрасните можат да имаат значително влијание врз тоа како децата ќе научат да ги препознаваат и контролираат сопствените чувства. Според неа, децата кои развиваат висока емоционална интелигенција често растат со родители кои практикуваат неколку едноставни, но важни навики.
Една од нив е да им се даде простор на децата за тишина. Кога детето е вознемирено, родителот не мора секогаш веднаш да поставува прашања или да нуди објаснувања. Понекогаш доволно е мирно да биде покрај него. На тој начин детето добива можност само да ги обработи своите чувства и постепено да научи да се потпира на сопственото внатрешно чувство.
Важен дел е и отвореното зборување за емоциите. Родителите кои зборуваат за тоа како се чувствуваат, наместо своите емоции да ги покажуваат само преку бурни реакции, им даваат пример на децата како да ги препознаат и именуваат сопствените чувства. Така децата полесно учат дека емоциите не треба да се потиснуваат, туку да се разберат и изразат на соодветен начин.
Рауда посочува и дека родителите не треба да се плашат да признаат кога ќе направат грешка. Искреното извинување му покажува на детето дека никој не е безгрешен и дека признавањето на сопствениот пропуст е знак на одговорност. Воедно, на тој начин се гради доверба меѓу родителот и детето и се покажува дека од грешките може да се извлече поука.
Децата, исто така, многу учат преку примерот на своите родители. Наместо постојано да им се повторува дека треба да кажуваат „те молам“ и „благодарам“, возрасните можат самите да се однесуваат пристојно во секојдневните ситуации. Така детето со текот на времето го усвојува однесувањето природно, наместо да го доживува како наметната обврска.
Особено важно е родителите сериозно да ги сфаќаат детските стравови и грижи. Она што на возрасен човек може да му изгледа како ситница, за детето може да биде вистински и голем проблем. Кога родителот покажува разбирање наместо да ја потценува грижата, детето учи дека неговите чувства се важни и дека има право да зборува за нив.
Рауда советува родителите да не се обидуваат веднаш да го решат секој проблем наместо своето дете. Наместо веднаш да понудат готово решение, можат да прашаат: „Што мислиш, што би требало да направиме?“ Со тоа му даваат можност на детето самостојно да размислува, да носи одлуки и постепено да стекнува поголема самодоверба.
Како последна важна навика се издвојува дозволувањето на децата понекогаш да им биде досадно. Досадата не мора секогаш да биде нешто што треба веднаш да се „поправи“. Кога нема постојана забава или екран пред себе, детето добива можност само да најде нешто со кое ќе се занимава, да ја развива фантазијата и да открива што навистина му причинува задоволство.
Според овој пристап, токму секојдневните мали постапки на родителите можат да им помогнат на децата постепено да развиваат подобро разбирање на сопствените емоции, поголема самостојност и поголема сигурност во справувањето со животните предизвици.
