Само пет години пред да го освои Оскарот за најдобра актерка, Марион Котијар сериозно размислувала да стави крај на својата актерска кариера. Иако денес е една од најпознатите француски актерки, почетокот на 2000-тите за неа бил исполнет со разочарување и чувство дека не добива вистинска шанса.
Котијар сакала да работи со големи режисери и да добива посериозни улоги, но понудите не доаѓале. Во еден момент дури помислила да се повлече од актерството и да се посвети на нешто друго, наместо постојано да чека некој да ѝ се јави со нова улога.
Токму тогаш нејзиниот агент успеал да ја убеди да прифати уште еден состанок. Нејзината последна шанса била средба со режисерот Тим Бертон.
За Котијар тоа било многу повеќе од обична аудиција. Бертон бил еден од режисерите на кои им се восхитувала, а неговите филмови имале силно влијание врз неа.
Средбата завршила со улога во филмот „Големата риба“ („Big Fish“) од 2003 година. Котијар подоцна раскажала дека си поставила едноставен услов – ако ја добие улогата, нема да се откаже од актерството.
Улогата можеби не ѝ донела веднаш светска слава, но била пресвртница. Неколку години подоцна, во 2007 година, Котијар ја одигра Едит Пјаф во „La Vie en Rose“, а токму оваа улога ѝ го донесе Оскарот за најдобра актерка во 2008 година.
Така, кариерата која за малку ќе завршела предвреме добила сосема поинаков тек. Една средба со Тим Бертон била доволна Котијар повторно да поверува дека треба да продолжи.
