Николас Кејџ одамна важи за актер кој не се плаши да експериментира, дури и кога знае дека неговиот пристап може да предизвика негативни реакции. Еден од најнеобичните примери за неговиот актерски метод е улогата во филмот „Peggy Sue Got Married“ од 1986 година, во која намерно сакал да биде досаден и неподнослив за гледачите.
Во филмот Кејџ го толкува Чарли Бодел, лик кој го игра со необичен, назален и плачлив начин на зборување. Неговата интерпретација не им се допаднала ниту на дел од колегите, ниту на режисерот Френсис Форд Копола, кој воедно му бил вујко. По овој филм, двајцата повеќе не соработувале.
Кејџ подоцна открил дека неговата необична изведба воопшто не била случајна. Во тој период бил фасциниран од делото на норвешкиот уметник Едвард Мунк и од приказните за жестоките критики со кои се соочувал.
Актерот ја презел таа идеја и ја применил во својата работа. Според неговото објаснување, сакал намерно да создаде изведба која ќе предизвика реакции и критики, бидејќи сметал дека негативното внимание може да биде доказ дека актерот направил нешто поинакво и забележливо.
„Мислев дека во глумата можам да правам што сакам. Сакав да направам нешто поради кое ќе ме нападнат“, објаснувал Кејџ.
Резултатот бил токму она што го очекувал. Неговиот лик кај дел од публиката предизвикувал нервоза, а начинот на кој го извел бил оценуван како претеран и иритантен.
Кејџ, сепак, на тоа гледал од сосема поинаков агол. Наместо негативните реакции да ги сфати како неуспех, тој сметал дека со нив ја постигнал целта што си ја поставил.
„Тоа ми беше целта во филмот. И успеав – никому не му се допадна“, изјавил актерот.
Иако неговиот пристап предизвикал несогласувања, токму ваквите нестандардни актерски одлуки со текот на годините станаа еден од препознатливите делови од кариерата на Николас Кејџ.
