Кога детето е вознемирено, родителите најчесто очекуваат плачење, викање или бурна реакција. Но, некои деца реагираат на сосема спротивен начин – се повлекуваат, престануваат да зборуваат и изгледаат како да не сакаат да комуницираат.
Токму оваа тивка реакција лесно може да биде погрешно протолкувана како инаетење или незаинтересираност. Наместо да покажат лутина, децата понекогаш се „затвораат“ во себе кога се соочуваат со страв, срам, разочарување или силен притисок.
Таквата реакција може да се забележи во различни ситуации. Детето може да молчи откако ќе добие лоша оценка, да се повлече по непријатна случка со соучениците или едноставно да ја остави домашната задача кога ќе почувствува дека не може да ја заврши.
Однесувањето однадвор може да изгледа како одбивање да соработува, но внатрешно детето може да се бори со несигурност и страв дека ќе направи грешка.
Психолозите посочуваат дека децата не реагираат сите на ист начин кога се под емоционален притисок. Некои стануваат гласни и импулсивни, други се повлекуваат, додека трети можат целосно да се „замрзнат“ и да изгледаат рамнодушно.
Токму најтивките реакции често остануваат незабележани затоа што детето не прави проблем во домот. Но, тоа не значи дека нема проблем.
Во такви ситуации, наместо веднаш да се казнува или критикува детето, родителите можат прво да покажат дека ја забележуваат неговата состојба. Една едноставна реченица како „Гледам дека ти е тешко, тука сум ако сакаш да разговараш“ може да биде подобар почеток од притисокот да даде објаснување.
На тинејџерите особено може да им биде потребно време пред да зборуваат за нешто што ги повредило или посрамотило. Затоа, оставањето простор, но истовремено давањето до знаење дека родителот е достапен, може да помогне детето полесно да се отвори.
Ова не значи дека секоја тишина е знак за сериозен проблем. Децата, исто како и возрасните, понекогаш едноставно сакаат да бидат сами. Но, ако повлекувањето станува често, трае долго или е проследено со други промени во однесувањето, расположението, спиењето или секојдневното функционирање, важно е родителите да посветат дополнително внимание.
Наместо веднаш да се праша „Зошто се однесуваш вака?“, понекогаш поважно е да се праша „Што ти се случува?“.
Зад тивкото дете понекогаш може да стои голема емоција која не знае како да ја изрази. Токму затоа, вниманието, трпението и смирениот разговор можат да бидат првиот чекор кон разбирање на она што детето се обидува да го каже без зборови.
