Будилникот ѕвони, времето брзо минува, а детето сè уште е во кревет. Следуваат потсетувања за облекување, миење заби, појадок и пакување на ранецот, па утрото лесно може да се претвори во вистинска трка со времето.
Според детски психолози, ваквата напнатост не секогаш значи дека детето намерно одбива да соработува. Најчесто, во краток временски период од него се очекува да изврши голем број задачи и постојано да преминува од една активност на друга.
Еден од најлесните начини да се избегне утринскиот хаос е поголем дел од подготовките да се завршат уште претходната вечер. Ранецот може да биде спакуван, облеката подготвена, а ужината ставена во фрижидер. Така наутро остануваат само најнеопходните обврски.
Корисно е и детето да има едноставен редослед на активности кој секојдневно се повторува. На пример, прво станување и облекување, потоа појадок, миење заби, земање на ранецот и заминување. Кај помалите деца овој распоред може да биде претставен и со слики или симболи, за полесно да го следат без постојано потсетување од родителите.
Родителите не треба да очекуваат секое утро сите задачи да бидат совршено завршени. Кога времето е ограничено, најважно е детето да се облече, да јаде нешто и да ги измие забите. Дополнителните обврски може постепено да се воведуваат кога основната рутина ќе стане навика.
Пофалбата исто така може да помогне. Наместо целото внимание да биде насочено кон тоа што детето заборавило, родителите можат да го истакнат секој мал чекор што го направило самостојно. Кај некои деца може да функционира и едноставен систем со бодови или мали привилегии за успешно завршена утринска рутина.
Многу важен дел од целата приказна е и начинот на кој родителот комуницира. Викањето најчесто ја зголемува нервозата и кај детето и кај возрасниот, наместо да го забрза процесот. Кратки и јасни инструкции, мирен тон и фокусирање на следната задача можат да помогнат утрото да помине без непотребни конфликти.
Не секое утро ќе биде совршено, но со доследност и добра организација децата постепено можат да стекнат навики и да станат посамостојни. Доколку утринските конфликти се постојани и сериозно го нарушуваат функционирањето на семејството, корисно е родителите да побараат совет од детски психолог или друг стручен професионалец.
