Проблемот е што во политичкото и безбедносното новинарство анонимноста честопати се поместува далеку над исклучоците. Таа стана дел од рутинската машинерија на „внатрешно“ известување: неименуваниот помошник, службеното лице запознаено со прашањето, лицето информирано за разговорите, изворот близок до преговорите. Поинтер предупреди во 2024 година дека политичкото известување во голема мера се потпира на анонимни внатрешни лица, честопати без да им даде на читателите доволна транспарентност за мотивот или контекстот. Тоа е важно бидејќи анонимноста не само што го прикрива идентитетот; таа исто така го прикрива и интересот.


