Малку филмски мелодии успеале да станат препознатливи уште по неколку секунди, како музиката од култниот вестерн „Добар, лош, зол“. Композицијата на Енио Мориконе е дел од филмската историја, но еден од нејзините најпрепознатливи елементи всушност го извел негов близок пријател од детството.
Станува збор за Алесандро Алесандрони, музичар кој токму со своето карактеристично свирење и свирење со уста му помогнал на Мориконе да создаде звук кој подоцна стана синоним за вестерн-филмовите на режисерот Серџо Леоне.
„Добар, лош, зол“ од 1966 година е последниот дел од познатата „доларска трилогија“ на Леоне. Во филмот настапуваат Клинт Иствуд, Ли Ван Клиф и Ели Волак, како тројца вооружени трагачи по богатство кои во текот на Американската граѓанска војна се обидуваат да стигнат до закопано злато.
Алесандрони не бил задолжен само за легендарното свирење кое потсетува на завивање на којот. Тој придонел и со гитарските делови во музичката тема.
И самиот Алесандрони бил композитор и музичар, но никогаш не ја стекнал светската слава на Мориконе. Работел на бројни италијански филмови, меѓу кои „Lady Frankenstein“, „Seven Hours of Violence“ и „Killer Nun“.
Неговата соработка со Мориконе, сепак, била многу поширока. Алесандрони учествувал во создавањето на музиката за целата „доларска трилогија“, која покрај „Добар, лош, зол“ ги опфаќа и „За грст долари“ и „За неколку долари повеќе“.
Иако неговото име останало во сенка на големиот Мориконе, придонесот на Алесандрони е неизбежен дел од звукот на овие филмови.
Неговото легендарно свирење стана еден од најпрепознатливите звуци во историјата на филмската музика, а децении подоцна и понатаму веднаш асоцира на дивиот запад, дуелите и култниот вестерн на Серџо Леоне.
