Првото оставање во градинка или со друг човек може да биде голем емотивен предизвик за детето. Плачењето, врескањето и силното држење за родителот најчесто се дел од нормалниот развој и претставуваат реакција на страв од разделување.
Сепарациската анксиозност најчесто се појавува кога детето првпат сфаќа дека родителот може да замине и да не биде веднаш во неговото видно поле. На мала возраст сè уште не е целосно развиено разбирањето дека некој продолжува да постои и кога не го гледаме, па затоа разделбата може да предизвика силна несигурност.
Кај повеќето деца оваа фаза постепено се намалува како што растат и стекнуваат поголема сигурност. Сепак, стравот може повторно да се појави при поголеми промени, како почеток на училиште, преселба, болест, промена во семејната рутина или подолга разделба од родителите.
На детето најмногу му помага предвидливоста. Родителите можат однапред да му објаснат каде оди, со кого ќе биде и кога приближно ќе се вратат. Краток и смирен поздрав обично е подобар од долго збогување исполнето со убедување и преговарање.
Корисни можат да бидат и мали ритуали при заминување – кратка прегратка, мафтање или однапред договорена реченица. Дома, преку игри како „жмурка“ или криење играчки, детето може полесно да ја разбере идејата дека нешто што не го гледа не значи дека исчезнало.
Ако детето тргнува во градинка, постепеното запознавање со просторот и воспитувачите може да ја намали неизвесноста. Особено е важно родителот да остане смирен, бидејќи децата лесно ја забележуваат нервозата и несигурноста кај возрасните.
Во најголем број случаи, со време и стабилна рутина, разделбите стануваат полесни. Доколку стравот е исклучително силен, трае долго или сериозно го попречува секојдневниот живот на детето, добро е родителите да побараат совет од стручно лице.
