Што навистина се крие зад лаењето на едно куче? За сопствениците тоа најчесто е лесно да се поврзе со возбуда, страв, лутина или предупредување, но научниците веруваат дека во звуците што ги испуштаат кучињата може да има многу повеќе информации.
Истражувачи од Технолошкиот универзитет во Каунас во Литванија користат вештачка интелигенција и машинско учење за да откријат дали различните видови лаење се поврзани со конкретни емоционални состојби и ситуации.
Во истражувањето биле анализирани снимки од германски овчари. Научниците ги поделиле вокализациите во четири категории – среќа, лутина, цвилење и осаменост. Притоа биле разгледувани различни карактеристики на звуците, како нивната фреквенција и времетраење.
Резултатите покажале дека во лаењето можат да се забележат одредени акустички обрасци кои се поврзуваат со различни состојби на кучето. Системот особено добро препознавал звуци поврзани со лутина.
Сепак, научниците нагласуваат дека препознавањето на емоцијата не значи дека машината веќе го „преведува“ јазикот на кучињата.
Главното прашање е дали одреден звук претставува само реакција на моменталната емоција или навистина има улога во комуникацијата со други кучиња.
За да се утврди тоа, не е доволно да се анализира само звукот. Истражувачите сакаат да знаат кој го произведува, во каква ситуација се јавува и како реагираат другите животни на него.
Ако одреден вид лаење редовно предизвикува слична реакција кај други кучиња, тоа би можело да биде показател дека станува збор за комуникациски сигнал, а не само за изразување емоција.
Научниците не очекуваат наскоро да добиеме апликација која ќе ни каже дека кучето буквално изговорило „сакам храна“ или „сакам да излезам“. Наместо тоа, практичната примена би можела да биде многу посуптилна.
Вештачката интелигенција би можела да го научи вообичаениот начин на вокализација на одредено куче и да забележи кога неговото лаење значително се променило. Тоа би можело да биде корисно за откривање необичен стрес, страв или непријатност.
Токму тука истражувачите гледаат голем потенцијал. Системот би можел да предупреди дека кучето произведува звуци кои отстапуваат од неговото вообичаено однесување, наместо да се обидува директно да ги претвори во човечки зборови.
Следниот чекор за научниците е да проверат дали звуците што ги препознава алгоритмот навистина предизвикуваат предвидливи реакции кај други кучиња. Еден од можните пристапи е одредени звуци да им се пуштаат на кучиња во контролирани услови и да се следи нивното однесување.
Ако реакциите се повторуваат и се поврзат со конкретни сигнали, тоа би било значаен чекор кон подобро разбирање на начинот на кој кучињата комуницираат.
Истражувањето покажува дека лаењето можеби не е само едноставен звук што означува возбуда или предупредување. Со помош на современата технологија, научниците се обидуваат да откријат колку сложен може да биде системот на сигнали што кучињата го користат меѓусебно – и колку од тоа досега не сме успевале да го забележиме.
